Skip to content

Leczenie leczenia poważnej depresji w starszym wieku czesc 4

2 miesiące ago

495 words

Przydzieliliśmy mniej pacjentów do grupy placebo, ponieważ postawiliśmy hipotezę, że odsetek nawrotów byłby wyższy wśród pacjentów otrzymujących placebo, a my chcieliśmy zmaksymalizować liczbę obserwacji w grupach leczonych aktywnie w celu przetestowania parami różnic w częstości nawrotów. Nasza hipoteza badania głosiła, że cztery grupy różniłyby się od siebie i że określony wzorzec różnic między grupami wskazywałby na wyższość skojarzonego leczenia (paroksetyna plus terapia interpersonalna) w stosunku do każdego z pozostałych trzech terapii i monoterapii w porównaniu z placebo i klinicznymi zarządzanie. Najpierw wykorzystaliśmy analizę przeżycia Kaplan-Meier ze statystyką chi-kwadrat log-rank, aby sprawdzić ogólną różnicę częstości nawrotów wśród czterech zabiegów konserwacyjnych. Przeanalizowaliśmy krzywe przeżycia stratyfikowane w zależności od liczby epizodów dużej depresji, poziomu upośledzenia funkcji poznawczych oraz zastosowania rozszerzonej farmakoterapii. Po drugie, w celu wykonania hipotetycznych kontrastów par, użyliśmy modeli proporcjonalnego hazardu Coxa z trzema zmiennymi manekinowymi reprezentującymi cztery grupy terapeutyczne. Modele Coxa testowały wpływ klinicznie istotnych współzmiennych na powtarzalność: liczbę i ciężkość współistniejących chorób medycznych ( przewlekły ciężar medyczny ), zgodnie z punktacją dla Skumulowanej Oceny Choroby dla Geriatrii (CIRS-G) 19 ( zakres od 0 do 52, z wyższymi wynikami wskazującymi gorszy stan zdrowia); lęk, zdefiniowany przez wyniki dla podskali Lęk Objawów Inwentarz zapasów20 (zakres od 0 do 3, przy czym wyższe wyniki wskazują na gorszy stan); upośledzenie funkcji poznawczych, określone przez ocenę dla Skali Oceny Otępień Mattis21; oraz subiektywną jakość snu, określoną przez wyniki dla Pittsburgh Sleep Quality Index22 (zakres, od 0 do 21, z wyższymi wynikami wskazującymi gorszą jakość snu). Wykorzystaliśmy również modele Coxa do testowania umiarkowanego wpływu leczenia podtrzymującego na nawrót, o czym świadczy interakcja leczenia z każdą współzmienną kliniczną.
Wyniki
Rysunek 2. Rysunek 2. Czas od Randomization to Recurrence. Względne ryzyko nawrotu u pacjentów otrzymujących placebo było 2,4 razy większe niż wśród pacjentów otrzymujących paroksetynę (P = 0,02; statystyki chi-kwadratowe = 9,77 z 2 df). Nie stwierdzono wpływu psychoterapii podtrzymującej na nawrót. Analizę przeżycia Kaplan-Meier ze statystyką chi-kwadrat log-rank wykorzystano do zbadania ogólnych różnic odsetka nawrotów wśród grup. Wartości P były oparte na teście chi-kwadrat log-rank.
Cztery grupy podtrzymujące miały podobne cechy demograficzne i kliniczne (Tabela 1). Czas od randomizacji do nawrotu depresji (ryc. 2) różnił się pomiędzy czterema grupami (P = 0,02). Wskaźniki wznowy aktarialnej (po skorygowaniu o cenzurowanie) wynosiły 35 procent wśród pacjentów otrzymujących paroksetynę i psychoterapię, 37 procent wśród osób przyjmujących paroksetynę i sesje leczenia klinicznego, 68 procent wśród osób otrzymujących placebo i psychoterapię oraz 58 procent wśród osób otrzymujących placebo i kliniczne sesje menedżerskie. Istotna była również statystyka Cochrana-Mantela-Haenszela dotycząca nawrotów w czterech grupach stratyfikowanych w zależności od przyjęcia zwiększonej farmakoterapii (P = 0,03)
[patrz też: medicomp, szpital górniczy sosnowiec poradnie, nfz przeglądarka skierowań na leczenie sanatoryjne ]
[podobne: unimet mielec, twoja poczta expro, darsonval przeciwwskazania ]

0 thoughts on “Leczenie leczenia poważnej depresji w starszym wieku czesc 4”