Skip to content

Entekawir w porównaniu z lamiwudyną u pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu HBeAg ad 6

1 miesiąc ago

19 words

Trzydziestu czterech pacjentów z grupy entekawiru (10 procent) i 34 z grupy lamiwudynowej (11 procent) miało odpowiedź wirusologiczną (poziom DNA HBV, <0,7 milirów na mililitr, poziom aminotransferazy alaninowej, .1,25 razy wyższy limit normy) . Trzech pacjentów z grupy entekawiru (<1 procent) i 18 z grupy lamiwudyny (6 procent) miało brak odpowiedzi (poziom DNA HBV, . 0,7 miliona na mililitr). Wśród pacjentów, którzy mieli odpowiedź określoną w protokole w 48. tygodniu i którzy przerwali leczenie, 124 z 259 pacjentów z grupy entekawiru (48 procent) i 78 z 220 pacjentów z grupy lamiwudynowej (35 procent) otrzymało odpowiedź na co najmniej 24 tygodnie po przerwaniu leczenia.
Odporność
Nie stwierdzono dowodów oporności na entekawir w 48. tygodniu w parach próbek od 211 losowo wybranych pacjentów z grupy entekawiru. Ponadto, 5 pacjentów otrzymujących entekawir (2 procent) i 25 pacjentów otrzymujących lamiwudynę (8 procent) miało wirusowe odbicie. Analiza genotypowa w 48. tygodniu izolatów od pięciu pacjentów leczonych entekawirem nie ujawniła żadnych pojawiających się podstawień przy porównaniu linii podstawowej i próbek uzyskanych w 48. tygodniu, a próbki uzyskane w 48. tygodniu zachowały pełną fenotypową podatność na entekawir. Analiza genotypowa izolatów uzyskanych w 48. tygodniu od 25 pacjentów z grupy lamiwudyn, u których nastąpiło odbicie wirusologiczne, wykazała, że 20 (80 procent) miało mutacje w motywie YMDD (tyrozyna, metionina, asparaginian, asparaginian) genu polimerazy HBV.
Bezpieczeństwo i zdarzenia niepożądane
Tabela 4. Tabela 4. Porównanie danych bezpieczeństwa. Średnie narażenie na terapię zajęciową wyniosło 56 tygodni dla grupy entekawiru i 56 tygodni dla grupy lamiwudynowej. Częstość zdarzeń niepożądanych podczas leczenia była podobna w obu grupach leczenia (Tabela 4). Najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi były: ból głowy, zakażenie górnych dróg oddechowych, ból w górnej części brzucha, grypa, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, niestrawność, zmęczenie, ból pleców, bóle stawów, biegunka, bezsenność, kaszel, nudności i bóle mięśniowe, z których większość była łagodna. umiarkowana surowość. Częstości występowania poważnych zdarzeń niepożądanych były również podobne w dwóch grupach leczenia. Mniejsza liczba przypadków przerwania leczenia wystąpiła w grupie entekawiru (6) niż w grupie lamiwudynowej (9) i żadna z pacjentów nie przerwała terapii z powodu zaostrzenia aminotransferazy alaninowej.
Podwyższone poziomy aminotransferazy alaninowej rzadko występowały podczas leczenia i obserwowano je z podobnymi częstościami w dwóch grupach leczenia (Tabela 4). Zgłoszenia aminotransferazy alaninowej podczas leczenia obserwowano u trzech pacjentów z grupy entekawiru i pięciu pacjentów z grupy lamiwudynowej. W grupie entekawiru dwie z aminotransferaz alaninowych wystąpiły we wczesnej fazie terapii i były związane ze zmniejszeniem DNA HBV o co najmniej 2 log na mililitr, zgodnie z testem DNA z rozgałęzionym łańcuchem. Druga flare miała miejsce jeden dzień po ostatniej dawce entekawiru i ustąpiła samoistnie w ciągu dwóch miesięcy. Żaden z pacjentów leczonych entekawirem nie miał dekompensacji czynności wątroby.
W grupie lamiwudynowej dwie z pięciu aminotransferaz alaninowych były związane ze zmniejszeniem DNA HBV o co najmniej 2 logi kopii na mililitr
[przypisy: fizjoterapia na czym polega, jak wyglądają badania do pracy, mydło alepp ]
[przypisy: koral morawica, winobranie zielona góra 2014, sobieradek łódź ]

0 thoughts on “Entekawir w porównaniu z lamiwudyną u pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu HBeAg ad 6”